Young Vets Group

لامیناتیس یا هجوم الدم سم التهاب بافت لامینای (laminae) سم می باشد. لامیناتیس بیماری است که مشخصه آن کاهش جریان خون از مویرگهای داخل بافت لامینا و عبور مستقیم خون از شریانها به وریدها (شانت شریانی-وریدی) و دور زدن شبکه مویرگی است که در نتیجه سبب از بین رفتن (مرگ) بافت لامینا و بروز درد می گردد.

لامیناتیس تظاهر موضعی یک مشکل عمومی بسیار وسیعتر می باشد که می تواند سیستم های هورمونی، کلیه ها، مکانیسم های انعقادی و بالانس کلی اسید و باز بدن را تحت تأثیر قرار دهد. مراحل بیماری لامیناتیس:

(۱) مرحله ظهور: آغاز این مرحله با تماس اسب با فاکتورهای ایجاد کننده لامیناتیس است و پایان آن با اولین علامت لنگش می باشد.

(۲) مرحله حاد: با پیدایش لنگش آغاز و بسته به زمان ظهور چرخش استخوان بند سوم تا دوره های زمانی متفاوتی طول می کشد. غالباً تنها سم های اندامهای قدامی مبتلا می شود.

علائم:

درد شدید- نبض ضربان دار شریانی انگشتی- گرم بودن سم ها

(۳) مرحله مزمن: زمانی آغاز می شود که علائم لنگش بیش از ۴۸ ساعت ادامه پیدا کند- ممکن است هفته ها طول بکشد یا در تمامی طول عمر باقی بماند.

ایتولوژی:

فاکتورهای مستعد کننده ای برای ایجاد این بیماری وجود دارند نظیر: تغذیه بیش از اندازه با مواد دانه ای و علوفه سبز آبدار- نوشیدن آب سرد- ضربه- عفونتهای سیستمیک- درمان های کورتیکواستروئیدی و بیماری تنفس ویروسی.

پاتوژنز،بیماریزایی:

جراحات بافتی در لامیناتیس از ۳ مکانیسم ناشی می شود: (۱) پروسه های مؤثر بر عروق (۲) اختلالات در سیستم انعقادی (۳) فعال شدن متالوپروئینانهای ماتریکس

لنگش دارای شدتهای مختلفی می باشد و درجه بندیهای مختلفی دارد:

درجه ۱: در ضمن استراحت سم ها را از زمین بلند می کند ولی لنگ نمی زند.

درجه ۲: لنگش در قدممشاهده می شود و گامها کوتاه و خشک است.

درجه ۳: اسب با بی میلی زیاد حرکت می کند و به شدت در برابر بلند کردن سم مقاومت می کند.

درجه۴: اسب حرکت نمی کند مگر به زور مجبور شود.

تشخیص:

در مرحله حاد لامیناتیس، وضعیت ایستادن مشخص حیوان و افزایش نبض شریانهای انگشتی، گرمی سم ها، درد واضح در معاینه با پس امتحان سم جهت اثبات بیماری کافی می باشد.

در مرحله مزمن: تغییرات اختصاصی در سم و طرز گام برداشتن نشان دهنده بیماری است.

درمان:

به عنوان یک وضعیت اورژانس در نظر گرفته می شود- درمان مرحله حاد:

(۱) خوراندن ژارافین در مواد تغذیه بیش از اندازه با مواد دانه ای

(۲) آنتی بیوتیک تراپی در موارد جفت ماندگی، آندومتریت، اسهال عفونی

(۳) فلونگسین مگلومین به دلیل داشتن خواص ضد آندوتوکسین

(۴) فنیل بوتازون تخفیف درد

(۵) آسرپرومازین مسدود کننده گیرنده های آدرنرژیک

(۶) هپارین

(۷) بستر ماسرای

(۸) بانداژ حمایتی

(۹) تمرین که کمک به پمپاژ خون از سم به خارج می کند

درمان مرحله مزمن:

(۱) ونین که اتین سولفات موردنیاز جهت سنتز بافت شاخی را فراهم می کند.

(۲) غیار کردن طبی سم کوتاه کردن پنجه

(۳) نعل های طبی ایجادsupport برای ناحیه پاشنه و برداشتن وزن از روی پنجه

(۴) قطع رباط کمکی تاندونDDF : سبب آزاد شدن تاندونDDF و کاهش نیروی کشنده استخوان بند سوم می گردد.
(۵) برداشت دیواره پشتی سم برای کاهش درد و جلوگیری از چرخش بند سوم

آنفولانزای مرغی بیماری مسری حیوانات است که توسط ویروس ایجاد می شود. این ویروس بطور طبیعی پرندگان و بصورت کمتر شایعی خوک ها را درگیر می نماید. این ویروس توانسته است انسان را نیز آلوده نمایداین بیماری بر روی اندام های مختلف داخلی تاثیر می گذارد و حتی میتواند در عرض ۴۸ ساعت ، مرگ ومیر تا ۱۰۰ درصد را ایجاد نماید.
یگانه آهی، کارشناس ارشد آموزش بهداشت و مریم رضا زاده، کارشناس مامایی در مقاله ای مشترک در خصوص آشنایی با بیماری آنفلوانزای پرندگان و نحوه انتقال آن به انسان آورده اند: ویروس های گونه H5 و H7 در ابتدا به فرم کمتر بیماریزا، پرندگان را درگیر می کنند و سپس وقتی ویروس در بین پرندگان شروع به رشد کرد، در عرض چند ماه به فرم بشدت بیماریزا تبدیل می گردد. به همین دلیل، حضور ویروس های گونه H5 و H7 ، حتی وقتی که نشانه های اولیه آلودگی بسیار خفیف باشد ، از اهمیت بسزایی برخورداراست.

آیا پرندگان مهاجر ویروس های بشدت بیماریزای آنفلوانزا را پراکنده می کنند؟
نقش پرندگان مهاجر، در پراکنده نمودن ویروس های بشدت بیماریزای آنفلوانزا بطور کامل شناخته نشده است. مرغ های دریایی وحشی به عنوان منبع طبیعی ویروس های آنفلوانزای نوع A در نظر گرفته می شوند. آنها احتمالا، قرن ها است که ویروس های آنفلوانزا را بدون آسیب رسانی واضح حمل می کرده اند.کما اینکه ، آنها به عنوان ناقل فرم کمتربیماریزای ویروس های گونه H5 و H7 نیز شناخته شده اند. شواهد قابل توجهی نشان می دهد که پرندگان مهاجر ، فرم کمتربیماریزای ویروس های گونه H5 و H7 را وارد گروه ماکیان می نمایند که این ویروس ها ، سپس به فرم بشدت بیماریزا تبدیل می گردند. وقایع اخیر ، این احتمال را بیشتر مطرح می نماید که پرندگان مهاجر بطور مستقیم ویروس H5N1 را به فرم بشدت بیماریزا پراکنده می کنند.

چه نکته قابل ذکری در رابطه با بروز اخیر بیماری در بین ماکیان وجود دارد؟
از نظر آماری ، بروز فرم بشدت بیماریزای آنفلوانزا که در اواسط سال ۲۰۰۳ در آسیای جنوب شرقی شروع شد، بزرگترین و شدیدترین است. تا قبل از این زمان ، هرگز سابقه نداشته است که چندین کشور بطور همزمان دچار این بیماری و از دست دادن تعداد بسیار زیادی از پرندگان شوند . عامل این بیماری (ویروس H5N1 ) ثابت کرده است که بطور مشخصی، بسیار قوی است. علیرغم مرگ و یا انهدام در حدود ۱۵۰ میلیون پرنده ، این ویروس، در حال حاضر آندمیک ( بومی ) کشورهایی چون اندونزی، ویتنام، کامبوج، چین، تایلند و لائوس شناخته می شود. انتظار می رود که کنترل بیماری در پرندگان ، چندین سال طول بکشد.

کدام کشورها در حال حاضر تحت تاثیر شیوع بیماری پرندگان قرار گرفته اند؟
از اواسط دسامبر ۲۰۰۳ تا اوایل فوریه ۲۰۰۴ ، بیماری در ۸ کشور آسیایی (کره ، ویتنام ، ژاپن ، تایلند ، کامبوج ، لائوس ، اندونزی و چین ) گزارش شده است. اکثر این کشورها هرگز در گذشته دچار این بیماری نشده بودند و چنین تجربه ای را نداشته اند.در اوائل اوت ۲۰۰۴ ، مالزی اولین همه گیری ویروس H5N1 را در این کشور گزارش نمود و نهمین کشور آسیایی آلوده شد. روسیه ، در اواخر جولای ۲۰۰۵ و بدنبال آن در اوائل اوت ، قزاقستان اولین همه گیری خود را اعلام نمودند.تقریبا در همین زمان ، مغولستان از یافتن پرندگان مهاجر مرده از ویروس H5N1 ، گزارش داد.
در اکتبر ۲۰۰۵ ، همه گیری در پرندگان ترکیه و رومانی مورد تائید قرار گرفت. همه گیری در پرندگان وحشی و اهلی در سایر مناطق در حال رسیدگی و بررسی است. مقامات آلمانی ، کشف یک مورد گربه خانگی مبتلا به ویروس H5N1 را در شمال جزیره روگن (Ruegen ) اعلام کردند. بیش از ۱۰۰ مورد پرنده وحشی ، از اواسط فوریه در این جزیره مرده اند که نتایج آزمایشات در چندین مورد، ابتلا به ویروس H5N1 را تایید نموده است. دولتهای اروپایی، در پی روبرو شدن با روند افزایش قوهای مرده و خطر انتقال بیماری توسط پرندگان مهاجر از آفریقا ، مراقبت های بیشتری را اعمال می کنند.
سه کشور آلمان ، اتریش و ایران ، مواردی از آنفلوانزای پرندگان را در قوهای وحشی کشف و اعلام کرده اند. آلمان و اتریش ، سومین و چهارمین کشور از کشورهای اتحادیه اروپا هستند که سه روز بعد از ایتالیا و یونان ،آنفلوانزای پرندگان (H5N1 ) را گزارش نموده اند.

این بیماری چه گرفتاری هایی برای سلامت انسان دارد؟
اولین خطر عمده ، خطر آلودگی مستقیم است و آن هنگامی است که ویروس از پرندگان به انسان ها سرایت می کند و منجر به بیماری خیلی شدید می گردد . بر خلاف آنفلوانزای فصلی متداول که عفونت صرفا باعث ایجاد علائم تنفسی خفیف می شود ، بیماری حاصل از H5N1 با تخریب سریع و بسیار مرگبار توام است. پنومونی ویروسی اولیه و از کارافتادن اعضا مختلف بدن در این بیماری شایع است. در همه گیری جاری ، بیش از نیمی از افراد مبتلا به ویروس فوت کرده اند. عمدتا کودکان و نوجوانانی که قبلا سالم بوده اند ، گرفتار بیماری شده اند.
دومین خطر عمده که بسیار اهمیت دارد ، این است که چنانچه ویروس ، به اندازه کافی فرصت یابد به فرم بسیار مسری ، تغییر شکل می یابدو براحتی از فرد به فرد منتقل می شود. انتقال بیماری از انسان به انسان می‌تواند نشانه‌ای از ایجاد جهش در ویروس باشد که در این صورت احتمال بروز همه‌گیری جهانی قوت می‌یابد.

در کجا موارد آلودگی انسانی پیش آمده است؟
شواهد آزمایشگاهی در حال حاضر، موارد انسانی گزارش شده در کشورهای کامبوج ، اندونزی ، تایلند و ویتنام را تایید می نماید. هنگ کنگ ، دو همه گیری را در گذشته تجربه کرده است. در سال ۱۹۹۷ در اولین گزارش آلودگی انسانی با ویروس H5N1 ، ۱۸ نفردچاربیماری شده بودند که از این تعداد ، ۶ نفر از بین رفتند. در اوائل سال ۲۰۰۳ ، دو نفر به ویروس آلوده شدند که یکی از آنان فوت کرد.

چگونه افراد آلوده می شوند؟
در حال حاضر ، تماس مستقیم با پرندگان و یا سطوح و اشیاء آلوده به مدفوع پرندگان، بعنوان خطر اصلی آلودگی انسانی در نظر گرفته می شود.اغلب موارد انسانی ، در مناطق حومه شهر ها ویا در روستاها پیش آمده است ( در مناطقی که بسیاری از خانوارها، پرندگان کوچک را نگهداری می کنندو این پرندگان ، اغلب وارد خانه ها و یا محل بازی بچه ها در نواحی بیرون منزل می شوند). از آنجا که پرندگان آلوده مقادیر متنابهی ویروس را از طریق مدفوع ، دفع می نمایند ،آلودگی در چنین شرایطی به وفور صورت می گیرد.بعلاوه ، از آنجا که بسیاری از خانواده های آسیایی ، منبع درآمد و غذایشان از طریق این پرندگان تامین می گردد ، پرندگانی را که نشانه هایی از بیماری در آنها بوجود آمده را یا می خورند ویا می فروشند. این عادتی است که به سختی قابل تغییر است. به نظر می رسد که آلودگی در هنگام ذبح ، پر کندن پرندگان ، تکه کردن قطعات گوشت و یا مهیا کردن پرندگان برای پخت و پز پیش می آید.

آیا خوردن گوشت پرندگان و یا محصولات آنها بی خطر است؟
این ویروس از طریق غذای پخته منتقل نخواهد شد. تا بحال مستنداتی مبنی بر اینکه فردی از طریق مصرف غذا و یا محصولات کاملا پخته شده پرندگان ، آلوده شده باشد ، مشاهده نگردیده است ، حتی در مواردی که این محصولات آلوده به ویروس H5N1 بوده اند. در کشورهایی که در حال حاضر آلودگی را تجربه می کنند ، بایستی احتیاطات لازم صورت گیرد. در مناطق عاری از بیماری ، با پیروی از دستورات بهداشتی و پخت کامل غذا می توان از گوشت پرندگان و یا محصولات آنها استفاده نمود. لازم به ذکر است که این ویروس نسبت به حرارت بسیار حساس است. درجه حرارت معمولی که برای پخت و پز غذا بکار می رود (°۷۰ در تمامی قسمت های غذا ) ویروس را از بین خواهد برد. مصرف کنندگان بایستی اطمینان حاصل نمایند که تمامی قسمت های گوشت پرندگان کاملا پخته ( گوشت صورتی نباشد ) و تخم مرغ نیز کاملا پخته باشد ( زرده نبایستی حالت مایع داشته باشد ) .
همچنین مصرف کنندگان بایستی توجه نمایند تا در هنگام تهیه و آماده سازی غذا ، گوشت خام پرندگان ویا محصولات آنها در تماس با محصولات وموادی که به صورت خام مصرف می شوند ، قرار نگیرند.
افراد مسئول تهیه غذا ، پس از جابجایی گوشت ویا محصولات خام پرندگان ، بایستی دستهایشان را بطور کامل بشویند و تمامی سطوحی را که با گوشت پرندگان در تماس قرار گرفته اند را تمیزو ضدعفونی کنند. بدین منظور استفاده از صابون و آب داغ کافی است. در مناطق آلوده ، نبایستی تخم مرغ خام به غذاهایی که مجددا تحت حرارت قرار نمی گیرند اضافه شود.

آیا ویروس براحتی به انسان سرایت می کند؟
اگر چه بیش از ۱۰۰ مورد انسانی در همه گیری اخیر آلوده شده اند ، این رقم در مقایسه با تعداد پرندگان آلوده و در مقایسه با تعداد موارد فرصت در معرض خطر قرار گرفتن بخصوص درمناطقی که نگهداری پرندگان در حیاط خانه متداول است ناچیز به حساب می آید. . در حال حاضر مشخص نیست که چرا صرفا برخی از انسانها که در معرض آلودگی قرار می گیرند به بیماری مبتلا می شوند و سایرین آلوده نمی شوند.

چرا همه گیری جهانی یک واقعه ترسناک است؟
این یک رویداد قابل ملاحظه است که می تواند بسرعت تمام کشورها را آلوده نماید. با توجه به اینکه منشا آلودگی ، ویروسی است که به سرعت با عطسه و سرفه پراکنده می گردد ، همه گیری غیر قابل توقف است. در حقیقت بیماران آلوده می توانند ویروس را قبل از ظهور نشانه های بیماری ، دفع نمایند . بنابراین خطر انتشار بیماری از طریق “مسافران هوایی بدون نشانه” وجود دارد.
چنانچه فرض شود که در صورت وقوع همه گیری ، ویروس، بیماری را بطور خفیف ایجاد نماید در حدود ۲ تا ۷٫۴ میلیون مرگ ( پیش بینی بر اساس آمار همه گیری سال ۱۹۵۷ ) در جهان اتفاق می افتد. مسلما پیش بینی برای یک ویروس سمی تر ، بسیار بالاتر خواهد بود. همه گیری باعث فشار مقطعی بسیار زیادی به سیستم های بهداشتی- درمانی می شود زیرا موج عظیمی از افراد در پی یافتن درمان های طبی و یا بیمارستانی خواهند بود. همچنین عدم حضور گسترده کارکنان سرویس های ضروری مانند : نیروهای مجری قانون ، حمل و نقل و ارتباطات می تواند جامعه را مختل کند و بر روی سیستم های تجارت و بازرگانی تاثیر بگذارد.
از طرفی از آنجا که در تمامی کشورها ممکن است شرایط اضطراری پیش آید لذا امکان کمک کشور ها به یکدیگر ممکن است میسر نباشد.

تولید واکسن در چه موقعیتی است؟
واکسن موثر بر علیه ویروس همه گیر تا این لحظه وجود ندارد.واکسنی که همه ساله برای مقابله با آنفلوانزای فصلی تولید می شود ، قادر به مقابله با ویروس آنفلوانزای همه گیر نیست. اگر چه تهیه واکسن انسانی آنفلوانزای پرندگان در دنیا مراحل پایانی را می گذراند ، هیچ واکسنی در حال حاضر برای تولید انبوه وجود ندارد و انتظار هم نمی رود که تا چند ماه پس از شیوع همه گیری ، میسر باشد زیرا واکسن بایستی کاملا با ویروس همه گیر تطابق داشته باشد، لذا تولید انبوه زمانی صورت می گیرد که همه گیری اعلام گردد. انتظار می رود ظرفیت تولید جهانی واکسن بسیار پایین تر از تقاضا در دوران همه گیری باشد. کشور ایران نیزآمادگی لازم برای آغاز کار و خرید فناوری تولید واکسن آنفلوانزای پرندگان ویژه انسان را دارد که این امربه سازمان بهداشت جهانی اعلام شده است.

راهنمای سازمان بهداشت جهانی در رابطه با بهداشت جامعه
شیوع آنفلوانزای پرندگان با منشاء ویروسی H5 و H7 برای بخش کشاورزی اهمیت بسزایی دارد و می تواند عواقب اقتصادی قابل توجهی داشته باشد. همچنین شیوع این بیماری در رابطه با سلامت انسان اهمیت ویژه ای دارد. به همین دلیل سازمان بهداشت جهانی ، یکسری تدابیر پیشگیرانه را پیشنهاد می نماید تا در رابطه با آلودگی افراد در معرض خطر بیماری مدنظر قرار گیرد. امروزه اغلب موارد ابتلا به آنفلوانزای پرندگان از ویروس های نوع H5 و H7 بوده است. به دلایل متعدد ، ویروس بشدت بیماریزای H5N1 از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این ویروس موجب بیماری با شدت زیاد و مرگ و میر بالا می گردد.
ثابت شده است که کنترل این ویروس در پرندگان بسیار مشکل است و بصورت یک بیماری بومی در پاره ای از مناطق آسیای جنوب شرقی درآمده است.

محافظت از افرادی که به لحاظ موقعیت شغلی در معرض خطر هستند
افرادی که به لحاظ موقعیت شغلی در معرض خطر هستند بایستی از وسایل حفاظت شخصی استفاده نمایند:
استفاده از لباس های محافظت کننده (ترجیحا لباس هایی که بطور کامل بدن را بپوشاند ) و علاوه بر آن استفاده از روپوش آمپرمابل یا گان جراحی با آستین بلند,استفاده از دستکش پلاستیکی صنعتی (دستکش کار),استفاده از ماسک تنفسی N95 (NIOSH-Certified یا مشابه )و در صورت موجود نبودن استفاده از ماسک جراحی استاندارد کاملا چسبان,استفاده از عینک ایمنی و استفاده از چکمه های پلاستیکی یا پوششهای حفاظتی یکبار مصرف پا ضروری است.

مراقبت های بهداشتی
افرادی که به لحاظ موقعیت شغلی در معرض خطر هستند بایستی ازاولین نشانه های آلودگی با ویروس H5N1 آگاه باشند .اگر چه بایستی توجه داشته باشند که بسیاری از بیماریهای مشترک دیگر ، ممکن است نشانه های اولیه مشابه با این بیماری راداشته باشند.
نشانه های اولیه بیماری در اکثر بیماران آلوده به ویروس H5N1 ، تب ۳۸ ° یابالاتربه همراه علائم تنفسی شبیه به آنفلوانزا شامل سرفه ، آبریزش بینی ، گلودرد و (در موارد غیر شایع ) تنگی نفس مشاهده می گردد. اسهال آبکی در مراحل اولیه بیماری وجود دارد و ممکن است علائم تنفسی تا یک هفته پیشرفت کند. ممکن است علائم گوارشی – روده ای ( درد شکمی ، استفراغ ) پیش بیاید و همچنین سردرد نیز گزارش شده است. اخیرا ۲ بیمار با نشانه های آنسفالوپاتی ، اسهال و بدون علائم تنفسی گزارش شده است